تغذیه نوزاد

تغذیه نوزاد

تغذیه نوزاد

تغذیه در دوران شیرخواری:

عوامل تعیین کنندۀ وزن هنگام تولد نوزاد عبارتند از:

-طول دورۀ بارداری

-وزن قبل از تولد

-افزایش وزن مادر طی بارداری

  تغییرات فیزیولوژی بدن نوزاد:

   پس از تولد هم رشد شیرخوار شما تحت تأثیر عوامل ژنتیکی و تغذیه ای قرار می گیرد. همچنین تغییرات فیزیولوژیک در بدن نوزاد به خصوص طی یکسال اول رخ می دهد.

   وزن هنگام تولد نوزادتان، تا 6ماهگی 2 برابر و تا یک سالگی 3 برابر می شود. افزایش 50درصدی قد شیرخوار طی اولین سال زندگی و نیز افزایش 10 برابری ظرفیت معدۀ شیرخوار در سن یکسالگی نسبت به زمان تولد ( از 20-10میلی لیتر به 200میلی لیتر ) مشاهده می شود که این امر نوزاد شما را قادر می سازد با بزرگ تر شدن بتواند در هر وعدۀ غذایی حجم بیشتری دریافت کند و تعداد وعده های غذایی کاهش یابد.

وزن کلیه ها نیز در 6ماهگی دو برابر و در یکسالگی 3برابر می شود. طی سه ماهۀ اول زندگی فعالیت آنزیم آنتروکیناز ( آنزیم مسئول فعال سازی تریپسین ) و همچنین ترشح تریپسین از معده کم بوده و فعالیت آن هم در ناحیۀ دئودنال(یک سوم ابتدایی روده کوچک) شیرخوار کمتر از کودکان بزرگتر است، اما این امر به عنوان عامل محدودکنندۀ هضم پروتئین محسوب نمی شود.

دریافت انرژی:

اگر در شیرخوار شما آهنگ افزایش وزن کم شود و یا کاهش وزن ایجاد شود لازم است دریافت انرژی و مواد مغذی به دقت مورد پایش قرار گیرد. اگر آهنگ رشد قوی کاهش یافته و یا متوقف گردد باید احتمال سوء تغذیه یا بیماری تشخیص داده نشده و یا هر دو به طور کامل مورد بررسی قرار گیرد. هر گاه روند افزایش وزن نسبت به رشد خیلی سریعتر باشد، تراکم انرژی و مقدار شیرخشک مصرفی، مقدار و نوع غذای نیمه جامد و حدود غذاهای پیشنهاد شده برای نوزادتان نیاز به ارزیابی دارد.

   شیرخوارانی که در بالاترین قسمتهای نمودار رشدی وزن و BMI هستند یا کسانی که در دوران شیرخواری به سرعت رشد می کنند در سال‌های بعد زندگی بیشتر در معرض خطر چاقی قرار دارند. در طی سال اول زندگی، نوزادانی که شیرخشک می خورند، نسبت به نوزادانی که شیر مادر می خورند مقدار انرژی بیشتری به ازای هر واحد اندازۀ بدن خود مصرف می کنند. بنابراین افزایش وزن آنها بیشتر است و همچنین به ازای هر گرم پروتئین دریافتی، تودۀ بدنی آنها رو به افزایش می رود. البته مزیت ویژه ای برای این رشد سریعتر یافت نشده است.

 دریافت پروتئین:

   پروتئین برای جایگزینی بافتی، ذخیرۀ تودۀ عضلانی بدن و رشد اندام های مختلف لازم است. نیاز به پروتئین در طی دورۀ شیرخواری، به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بیش از کودکان بزرگتر و بالغین است. توصیه ها در مورد دریافت پروتئین بر اساس ترکیب شیر مادر و با فرض کارایی 100 درصد این شیر انجام گرفته است.

   در مقایسه با بالغین، درصد بالاتری از کل اسیدهای آمینۀ دریافتی شیرخواران باید از نوع اسیدآمینۀ ضروری باشد. حتی به نظر می رسد اسیدهای آمینه ای که برای بزرگسالان ضروری نیستند برای شیرخواران ضروری به حساب آیند.

   در طی سال اول قسمت اصلی پروتئین توسط شیر مادر یا شیرخشک تأمین می شود. اگرچه پروتئین شیر مادر به مقدار قابل توجهی کمتر از شیرخشک است، اما مقدار آن برای 6 ماهۀ اول دورۀ شیرخواری کافی است. در پایان شش ماهگی رژیم غذایی شیرخوار باید توسط منابع اضافی با کیفیت بالای پروتئینی مانند ماست، عصارۀ گوشت یا غلات مخلوط شده با شیرخشک یا شیر مادر تکمیل گردد.

 دریافت چربی:

  توصیۀ رایج برای شیرخواران کمتر از یکسال مصرف حداقل 30 گرم چربی در روز است. این مقدار چربی در شیر مادر و انواع شیرخشک وجود دارد.

  دریافت مقادیر پایین تر چربی( مثلاً در تغذیه مادر با شیر کم چربی) ممکن است باعث عدم دریافت مقادیر کافی انرژی شود و به دنبال آن امکان دارد شیرخوار سعی نماید با خوردن مقدار بیشتر شیر، کمبود انرژی را تصحیح نماید، اما معمولاً جبران کمبود، با این روش امکان پذیر نیست.

  شیر مادر حاوی مقادیر مطلوبی اسید آراشیدونیک(AA) و اسید دوکوزوهگزانوئیک(DHA) است. امروزه بسیاری از انواع شیرخشک هم با اسید آراشیدونیک(AA) و اسید دوکوزوهگزانوئیک(DHA) فراوری می شوند. اسید لینولئیک برای رشد و حفظ تمامیت پوست ضروری بوده و توصیه می شود 3% از کل انرژی شیرخوار را تأمین نماید. 5 درصد انرژی شیر مادر و 10 درصد از اغلب انواع شیرخشک از اسید لینولئیک تأمین می گردد. مقادیر کمتری از آلفا لینولنیک اسید هم باید در شیرخشک ها تأمین شود که مقدار دقیق توصیه شده در طی اولین سال زندگی 5/0 گرم در روز است.

  غلظت DHA در شیر مادر متغیر است و بستگی به مقدار آن در رژیم غذایی آن دارد. DHA و AA تأثیر مثبتی بر بینایی و تکامل ذهنی- حرکتی شیرخواران نارس داشته که البته در شیرخواران سر موعد متولد شده و با وزن مطلوب، این یافته وضوح کمتری دارد.

  در بررسی های معتبر صورت گرفته مکمل  DHAو AA قدرت بینایی را در شیرخوارانی که با شیرخشک تغذیه شده اند افزایش می دهند. DHA و AA به ترتیب انواع اصلی اسیدهای چرب اشباع نشدۀ زنجیرۀ بلند امگا3 و امگا6 بافت عصبی هستند و DHA اسیدچرب اصلی غشاهای گیرندۀ نور شبکیه است.

 کربوهیدرات ها:

  کربوهیدرات ها باید 60-30% انرژی دریافتی را طی دورۀ شیرخواری تأمین کنند. تقریباً 40% انرژی شیر مادر و 50-30% انرژی شیرخشک ها از لاکتوز یا سایر کربوهیدرات ها مشتق می شود، اگرچه به ندرت برخی از شیرخواران قادر به تحمل لاکتوز نیستند و لازم است در رژیم غذایی خود از شیرخشکی که قند آن تغییر یافته استفاده کنند.

 آب:

  آب مورد نیاز شیرخوار به واسطۀ مقدار آبی که از طریق پوست، ریه ها، مدفوع و ادرار از دست می رود، به علاوه مقدار کمی که برای رشد مورد نیاز است تعیین می شود.

  مجموع آب دریافتی توصیه شده برای شیرخواران بر اساس DRIs کتاب کراوس 2007 بین 7/0 تا 8/0 لیتر در روز از زمان تولد تا 6ماهگی و از  6 تا 12ماهگی است.

  چون ظرفیت تغلیظ کنندگی کلیه در شیرخواران کوچکتر نسبت به کودکان بزرگتر و بالغین کمتر است، ممکن است آن ها بیشتر در معرض خطر عدم تعادل آب قرار گیرند.

  در شرایط معمول، شیر مادر و شیرخشکی که با نسبت درست تولید شده باشد، آب مورد نیاز بدن شیرخوار را تأمین می‌کنند.

  وقتی شیرخشک جوشانده شود، آب تبخیر شده و شیر غلیظتر می شود، بنابراین شیرهای جوشانده شده برای شیرخوار نامناسب هستند و به همین دلیل در دستور مصرف شیرخشک ها، اضافه کردن آب ولرم به پودر ( و نه جوشاندن پودر مخلوط شده با آب سرد ) توصیه شده است. البته در محیط های خیلی گرم و شرجی، شیرخواران ممکن است نیاز به آب اضافی داشته باشند.

  در مواردی که علاوه بر دفع کلیوی، دفع آب از سایر مسیرهای خروج آب از بدن زیاد باشد (مثل اسهال و استفراغ) شیرخوار باید از نظر عدم تعادل آب و الکترولیت به دقت مورد پایش قرار گیرد.

  کم آبی در بدن شیرخوار ممکن است که به تشنج و صدمات عروقی منجر شود. البته مسمومیت با آب هم به هیپوناترمی(کاهش میزان سدیم خون)، بی قراری، تهوع، استفراغ و پرادراری منجر می شود.

 املاح معدنی:

کلسیم:

  شیرخوارانی که از شیرخشک های تهیه شده از شیر گاو تغذیه می کنند،30- 25درصد کلسیم دریافتی را در بدن خود حفظ می کنند. در حالی که در نوزادان تغذیه شده با شیر مادر، تقریباً دو سوم کلسیم دریافتی را در بدن حفظ می کنند. بنابراین میزان دریافت کلسیم روزانه، در نوزادان دستۀ اول بیشتر خواهد بود.

آهن:

  توصیه برای افزایش دریافت آهن به سن، میزان رشد و ذخایر آهن بدن شیرخوار بستگی دارد. نوزادانی که فقط با شیر مادر تغذیه می شوند در4 تا 6 ماهگی در معرض خطر بالانس منفی آهن قرار می گیرند و ممکن است ذخایر آهن بدن آنها تا 9-6 ماهگی تخلیه شود.

  قابلیت دسترسی به آهن شیر مادر بالاتر است، اما با این وجود، نوزادان تغذیه شده با شیر مادر، باید از 6-4 ماهگی از منابع اضافی آهن استفاده نمایند. میزان آهن در شیر خشک ها معمولا اندکی بالاتر گرفته می شود که در نهایت، نیاز نوزاد به آهن کاملا مرتفع شود، به همین دلیل هم می توان گفت شیرخوارانی که شیرخشک مصرف می کنند حتی در شش ماهه دوم نیاز به آهن اضافی نخواهند داشت. اما شیر گاو منبع ضعیفی از نظر آهن بوده و بهتر است قبل از 12ماهگی به کودک داده نشود. پایش وضعیت آهن در دورۀ شیرخوارگی به دلیل اثرات ادراکی طولانی مدت آن، اهمیت دارد.

  غلظت پایین هموگلوبین در هشت ماهگی با اختلال تکامل حرکتی در  18ماهگی ارتباط دارد. علاوه بر آن در کودکانی که در دوره شیرخواری با کمبود مزمن آهن روبرو بودند، در اوایل بلوغ دچار نقص های تکاملی و اختلالات رفتاری شدند. بنابراین فقر آهن و کم خونی ناشی از آن از دغدغه های بهداشتی شایع شیرخواران به حساب می آیند.

 روی:

 

  نوزادان بلافاصله پس از تولد، به منابع غذایی حاوی روی وابسته هستند.. در سال اول زندگی، مقادیر کافی روی (حدود 5/0-3/0 میلی گرم در هر100کیلوکالری) توسط هم شیر مادر و هم شیرخشک، تأمین می شود. در سال دوم بیشترین مقدار روی مورد نیاز باید توسط سایر منابع غذایی ( مثل گوشت و غلات آمادۀ مصرف ) تآمین گردد.

فلوئور:

  اهمیت فلوئور در پیشگیری از پوسیدگی های دندان به خوبی به اثبات رسیده است. شیر مادر حاوی فلوئور بسیار کمی است. وجود فلوئور می تواند باعث فلوئوروزیس دندانی ( پیدایش طیفی از خطوط سفید تا گچی شدن کامل دندان ) شود.   

  برای پیشگیری از فلوئوروزیس، سطح بالای دریافت قابل تحمل(upper limit) فلوئور برای شیرخواران با کمتر  از شش ماه سن، 7/0 میلی گرم در روز و تا یک سالگی 9/0 میلی گرم در روز تعیین شده است. منابع فلوئور هم آب میوه های تولید شده و یا غلات خیساندۀ بسته بندی شده ای هستند که با آب فلوئوردار تولید شده اند. به طور معمول هم استفاده از مکمل های فلوئور برای شیرخواران کمتر از 6 ماه سن توصیه نمی شود. اما پس از جوانه زدن دندان‌ها در کودکانی که شیر مادر یا شیر گاو می خورند و یا شیرخشک آنها با محتوای کمتر از 3/0 میلی گرم در تهیۀ فلوئور تهیه می شود، دادن چندین بار آب فلوئوردار در روز توصیه می شود.

 ویتامین ها:

  شیر مادرانی که خوب تغذیه شده باشند، همۀ ویتامین های مورد نیاز شیرخوار را داراست، به جز ویتامین های گروهD.

  برای جلوگیری از بیماری ریکتز و کمبود ویتامینD، آکادمی طب اطفال آمریکا، 200واحد بین المللی در روز، مکمل ویتامینD برای همۀ شیرخوارانی که از شیر مادر تغذیه می کنند و گروهی که کمتر از 500 میلی لیتر در روز شیرخشک غنی شده با ویتامینD دریافت می کنند، توصیه کرده است. به دلیل اینکه طیف وسیعی از عوامل محیطی و الگوی زندگی خانواده، می تواند بر مواجهه با نور خورشید و جذب ویتامینD تأثیرگذار باشد، به نظر می رسد خطر بیماری ریکتز و کمبود ویتامینD در بین شیرخوارانی که تنها با شیر مادر تغذیه می شوند به مراتب بیشتر باشد، دقت نمایید در استفاده از شیرخشک، مصرف مکمل ویتامین D نیاز نیست. اما کمبود ویتامین B12 برای شیرخوار، زمانی جدی تلقی می شود که مادر از رژیم های سخت گیاهخواری استفاده می کند و یا از کم خونی رنج می برد.

  در مورد ویتامین K، شیر مادر تنها حاوی 5/2 میکروگرم در لیتر ویتامین K بوده و این در حالی است که در شیرخشک هایی که از شیر گاو تهیه شده اند تقریباً 20 برابر این مقدار، ویتامین K وجود دارد. میزان نیاز روزانه شیرخواران به ویتامینطی شش ماهۀ اول، 2میکروگرم در هر صد کیلوکالری و در شش ماهۀ دوم 5/2میکروگرم است. کمبود ویتامینممکن است به خونریزی یا بیماری خونریزی دهندۀ نوزاد منجر شود.

  مکمل های ویتامین و املاح معدنی تنها پس از ارزیابی دقیق وضعیت دریافت شیرخوار، باید تجویز گردند.

  اغلب شیرخشک های تهیه شده، با همۀ ویتامین های مورد نیاز شیرخوار غنی می شوند، بنابراین کودکانی که شیرخشک می خورند به ندرت نیازمند این گونه مکمل های ویتامینی هستند.

  بنابراین تقریباً تمامی نیازهای نوزادان سالمی که با شیرخشک تغذیه می شوند پوشش داده شده و به مانند نوزادان تغذیه شده با شیر مادر، مجبور به استفاده از مکمل های دیگر به خصوص مکمل های ویتامینی نیستند. به طور مثال نوزادان سالمی که سر موعد هم به دنیا آمده و نارس نیستند و از شیر مادر بهره مند می باشند باید طی هفتۀ اول زندگی خود، مکمل ویتامینK، از سن 4 تا 6 ماهگی، مکمل آهن و همچنین از بدو تولد، روزانه 200واحد بین المللی ویتامینD دریافت کنند، در حالی که شیرخشک های امروزی همگی این موارد و سایر نیازها را تأمین می کنند.

تغذیه با شیرخشک

بیشتر کودکان با شیر خشک های بدست آمده از شیر گاوسازگار هستند. کودکتان برای رشد طبیعی نیاز به آهن دارد که بر اساس کتاب‌های تخصصی اطفال کودکانی که از شیر خشک برای تغذیه استفاده می‌کنند نیازی به مصرف قطره آهن ندارند زیرا که در شیر خشک به اندازه مورد نیاز نوزاد آهن اضافه شده است. بهترین تغذیه برای نوزاد شما شیر مادر است اما زمانی که به هر دلیلی شما قادر به شیردهی نیستید، بهترین راه حل استفاده از شیر خشک برای تغذیه نوزادتان است. طیف زیادی از شیر خشک‌های مختلف وجود دارند که می‌توانند برای نوزادان محروم از شیر مادر استفاده شود. شیرهای بر پایه شیر گاو(مانند بیومیل،بیومیل پلاس و سوپرامیل)، شیر بر پایه پروتئین سویا(مانند بیومیل سوی)، شیرخشک های هایپوآلرژن(کم حساسیت زا)، شیرخشک ضد برگشت شیر (مانند بیومیل ای آر)، شیر خشک فاقد لاکتوز (مانند بیومیل ال اف)، شیرخشک مخصوص نوزادان نارس و یا با وزن تولد پایین(مانند پره بیومیل) و شیر خشک مخصوص شرایط اسهال نوزادان(مانند گاستروفیکس).

اخیرا شرکت‌های تولید کننده شیر‌خشک به منظور شباهت هرچه بیشتر محصولاتشان به شیر مادر موادی را به ترکیبات شیر خشک اضافه کرده‌اند. از این مواد می‌توان به دو اسید چرب بلند زنجیر به نام‌های آراشیدونیک اسید(AA) و دوکوزاهگزانوئیک اسید(DHA) اشاره کرد. این اسید‌های چرب به میزان زیاد در بافت شبکیه چشم و بافت مغزی وجود دارند. تحقیقات دانشمندان نشان داده است که بهره هوشی و قدرت بینایی بالاتر در نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند به علت وجود این اسید‌های چرب در شیر مادر است. امروزه این اسیدهای چرب در شیرخشک‌های بیومیل، بیومیل پلاس، سوپرامیل، پری بیومیل، بیومیل ای آر و بیومیل سوی اضافه شده‌اند. از مواد دیگری که به تازگی در شیرخشک‌ها استفاده می‌شود می‌توانیم به نوکلئوتید ها و پره‌بیوتیک‌ها اشاره کنیم که هر دو آن‌ها قادرند سطح سیستم ایمنی نوزاد شما را ارتقا دهند و از بروز بسیاری از بیماری‌های شایع در‌آن‌ها جلوگیری کنند. به علاوه وجود پره بیوتیک‌ها در محصول می‌تواند از بروز اسهال و یبوست نیز جلوگیری نماید. نوکلئوتید‌ها همچنین قادرند در انتقال انرژی در بدن نوزاد، عملکرد مطلوب کبد و بهبود وضعیت روده پس از اسهال کمک کننده باشند.

 

قند لاکتوز کربوهیدرات عمده موجود در شیر خشک است. شیر خشک تهیه شده از شیر بدون لاکتوز برای تغذیه کودکانی به کار می رود که به علت عدم تحمل لاکتوز ، دچار مشکلاتی مثل بیقراری زیاد ، نفخ و اسهال می شوند. در این نوزادان آنزیم لاکتاز که می ‌تواند قند لاکتوز را شکسته و مورد استفاده بدن قرار دهد به میزان کمی در بدن وجود دارد. اگر خود شما نیز دچار عدم تحمل لاکتوز هستید و با مصرف شیر و یا لبنیات دچار عوارضی که ذکر شد می شوید، از شیر‌خشک‌های بدون لاکتوز مانند بیومیل ال اف می‌توانید استفاده نمایید. البته باید این نکته را هم بدانید که شیر‌خشک ‌های بر پایه سویا نیز به علت اینکه از قند لاکتوز استفاده نشده است در موارد ذکر شده جایگاه قوی دارند.

شیر‌خشک‌های ویژه نوزادان مبتلا به برگشت میزان کمی از شیر که از بازگشت محتویات معده جلوگیری می‌کنند: این دسته از شیر‌ها دو دسته اند که توصیه می‌شود از نوع حاوی نشاسته (بیومیل ای آر) برای نوزادتان استفاده کنید، چرا که هیچ گونه حساسیتی را ایجاد نمی کند و در حالی‌که در شیشه شیر غلظت معمولی دارد اما در معده نوزاد غلیظ‌تر می شود.

به تازگی شیر خشکی مخصوص نوزادان در شرایط اسهال(گاستروفیکس) نیز تولید شده است. به دلیل اینکه اکثر اسهال ‌های شایع در این دوران بوسیله تغذیه مناسب قابل درمان هستند می‌توان با نظر پزشک از این محصول برای حل مشکل استفاده کرد.

شیر خشک تهیه شده از سویا و بدون لاکتوز که هم برای نوزادان مبتلا به عدم تحمل لاکتوز مناسب است و هم برای کودکانی که به شیر گاو حساسیت یا آلرژی دارند. شیر خشک های بر پایه سویا (مانند بیومیل سوی)، با اسید آمینه متیونین(یکی از زیر واحد های تشکیل دهنده پروتئین) غنی شده است زیرا این اسید آمینه در دانه سویا به مقدار کم یافت می‌شود. از شیرخشک‌های بر پایه سویا می‌توان در موارد بیماری گالاکتوزمی(یک بیماری متابولیک)،بیماری نقص مادرزادی آنزیم لاکتاز و بیماری حساسیت به پروتئین شیر گاو استفاده نمود.

شیرخشک مخصوص نوزادان نارس و با وزن کم در هنگام تولد که این شیرخشک‌ها از لحاظ میزان انرژی و ترکیبات مناسب نوزادان با شرایط ویژه این دوران تهیه شده است.

شیر خشک حاوی پروتئین هایی که آلرژی ایجاد نمی کند: در این شیر خشک‌ها پروتئین‌های شیر گاو شکسته شده‌اند که در نتیجه حساسیت کمتری را در نوزادان مبتلا به آلرژی ایجاد می‌کنند. البته این دسته از شیرها به دلیل دارا بودن پروتئین شکسته شده طعم تلخی نیز به همراه دارندکه برخی از نوزادان در پذیرش طعم آن‌ها مشکل دارند. معمولا این شیرها برای نوزادانی که سابقه فامیلی حساسیت به پروتئین شیر گاو دارند استفاده می‌شود. نوزادان مبتلا به حساسیت پروتئین شیر گاو در 90 درصد موارد با شیرهای فراهیدرولیز و شیرهای حاوی آمینو اسید درمان می شوند اما از شیرهایی که تنها بخشی از پروتئین آن‌ها شکسته شده (شیرخشک های HA) نمی‌توان در مواردی که حساسیت وجود دارد استفاده نمود و این شیرها تنها جنبه پیشگیری کننده از بروز حساسیت در نوزادان سالم را دارند.

 

 در مراحل بعد از شیرخوارگی، چه غذاهایی را می توان به کودک عرضه کرد؟

سن کودک

چه غذایی باید ارائه شود؟

چگونه باید ارائه شود؟

6 تا 9 ماهگی

سبزیجات ، گوشت ، ماهی و پنیرهای سفت و

تخم مرغ را در نظر داشته باشید ( سفت جوشیده شده )

2 تا 3 وعده روزانه ، میان وعده ها و نوشیدنی ها

قوام غذا باید بیشتر باشد.

غذاهایی که با انگشت خورده می شوند را در اختیار وی قرار دهید ، مانند نان و نان تست

9 تا 12 ماهگی

موادی که می توان ارائه کرد : حبوبات ، ( نخود و لوبیا ) ، تخم مرغ (سفت جوشیده شده ) و مقدار متوسط کره یا مارگارین

غذاهای انگشتی بسیار پر اهمیت می شوند.

با سه وعده روزانه ، به علاوه میان وعده ها و نوشیدنی ها به میزان مورد نیاز پیش بروید

قوام غذا می تواند بیشتر و همانند غذای بالغین باشد ، اما در صورت لزوم ، مقادیر کمی نمک و شکر به آن اضافه کنید.

 

 

 شیردهی با شیشه

زمانی که کودک خود را با شیشه شیر می دهید ، این موارد مهم را به خاطر داشته باشید.

قبل از آماده کردن شیر خشک ، دستهای خود را بشویید.

وسایل شیردهی را قبل از استفاده ، به دقت بشویید.

شیر شیشه ای که به کودک داده می شود می تواند سرد یا گرم (حدودا 40 درجه) باشد. اما یکی از آن‌ها را انتخاب کنید و آن را انجام دهید. کودک یک روال ثابت را دوست دارد.

شیر خشک را گرم نکنید. تنها شیر خشکی که در یخچال بوده است را می‌توانید تا دمای40 درجه سانتی‌گراد گرم کنید.

قبل از حرارت دادن یک شیشه ، سر پستانک و سر شیشه را بردارید.

پس از حرارت دادن، سر شیشه و سر پستانک را سر جایش گذاشته و شیشه را 8 تا 10 بار معکوس کنید. آن را تکان ندهید.

دمای شیشه حرارت دیده را با ریختن مقدار کمی از شیر روی مچ دست خود که حساس تر از داخل مچ است امتحان کنید.

به کودک فشار نیاورید که تمام شیر بطری را بخورد.

مطمئن باشید که تاریخ مصرف شیر خشک نگذشته باشد.

از مایکروویو برای گرم کردن شیر‌خشک آماده شده استفاده نکنید، زیرا ممکن است که برخی نقاط آن داغ و برخی نقاط دمای پایین‌تری داشته باشد.

شیر خشک باقیمانده را نهایتا تا 24 ساعت می‌توانید در دمای یخچال نگهداری کنید.

سر پستانک های سفت یا خشک را دور بریزید.

 

کدام بهتر است ؟ شیر خودم یا شیر خشک؟

به طور کلی ، تغذیه با شیر مادر بهتر است ، اما چون فرزند شماست ، خودتان باید تصمیم بگیرید از کدام راه او را تغذیه کنید. قبل از اینکه به هر اقدامی دست بزنید ، چند نکته ای را که در زیر آمده است بخوانید

مسئله مورد توجه

 

شیر مادر

شیر خشک

سلامت کودک

تغذیه با شیر مادر همراه با آب و مواد غذایی کاملا با کودک سازگار است

سلول ها و آنتی بیوتیک های موجود در شیر مادر در 3 ماه اول از ابتلا به عفونت در کودک جلوگیری می کند.

احتمال ورم روده و معده به دلیل استریل بودن شیر ، کم است

کودک را در مقابل آسم و اگزما و دیگر آلرژی ها حفظ می کند

خطر ابتلا به دیابت در کودکی کم می شود

احتمال اینکه بیش از حد غذا بخورد کم است ، زیرا به اندازه نیاز او از سینه مادر شیر می آید

کیفیت شیر مادر با نیاز او سازگاری دارد. شیر مادرانی که کودکانشان نارس هستند ، چربی و پروتئین بالا و لاکتوز کمتری دارد

شیر مادر آهن بیشتری دارد

کودکانی که از شیر مادر استفاده می کنند ، کمتر نفخ می کنند.

مدفوع او کمتر بو می دهد و مواد غذایی که بالا می آورد ، بوی نا مطبوع کمتری می دهد

 

سلامت جسمانی ، مواد غذایی و یا دلهره و اضطراب شما روی شیری که می خورد تاثیری ندارد.

داروهایی که می خورید روی شیری که می خورد تاثیری ندارد.

دقیقا می دانید چقدر شیر می خورد.

احتمال سو تغذیه کمتر است.

اگرچه شیر مادر از بسیاری از لحاظ بهتر از شیر خشک است اما باز شیر خشک آهن و ویتامین K ( که برای انعقاد خون لازم است ) بالایی دارد.

اگر گیاه خوار هستید ، احتمال کمبود ویتامین B12 کم است.

سلامت شما

شیر دادن به کودک باعث جمع شدن رحم می شود.

کالری بیشتری استفاده می کنید که باعث می شود به سایز و شکل پیش از بارداری خود برگردید

غده هیپوفیز شما را بر می انگیزد تا پرولاکتین بیشتری تولید کند. پرولاکتین مانع تخمک گذاری می شود. شیر دادن به کودک از بارداری جلوگیری می کند ، که البته احتمالا این مورد 100% موثر نیست

با شیر دادن به کودک احتمال پیشرفت سرطان سینه کم می شود

شیر دادن به کودک تجربه ای رضایت بخش است

 

مجبور نیستید پستان خود را برای شیر دادن به او در هوای سرد یا درمکان های عمومی از لباس در آورید.

شیر از پستان شما نمی چکد و لباس شما را کثیف نمی کند.

نوک پستان درد نخواهد کرد و ترک بر نخواهد داشت.

تغذیه با شیر خشک انرژی کمتری می طلبد.

هر مادری از اینکه شیر خودش را به فرزندش بدهد لذت نمی برد.

راحتی

به هیچ وسیله خاصی نیاز نیست و آماده شدن برای این کار وقت گیر نخواهد بود

شیر شما استریل ، همراه با دمای مناسب می باشدو هر جا که شما باشید آماده است که از منتظر ماندن فرزندتان برای تغذیه شدن ، به خصوص در شب جلوگیری می کند

ارزان تر از شیر خشک است

اگر از شیر خودتان به او می دهید ، اگر نظرتان عوض شد می توانید به او شیر خشک بدهید

شخص دیگری به جای شما می تواند شیر را آماده کند.

اگر بخواهید به سر کار برگردید و یا شب بدون اینکه از خواب بیدار شوید ، شخص دیگری می تواند به او شیر دهد.

تغذیه با شیر مادر آنقدرها هم که تصور می شود ساده نیست.

اگرچه کمی سخت است اما می توان شیر خشک کودک را قطع کرده و به او شیر مادر داد.

رابطه و وابستگی

شما و فرزندتان رابطه بدنی بیشتری خواهید داشت

نزدیکی شما و فرزندتان را تقویت کرده و ممکن است باعث افزایش وابستگی شود.

می توانید فرزند خود را در آغوش گرفته و نزدیک خود نگه دارید.

شما و فرزندتان می توانید هنوز به هم وابسته باشید.

افراد دیگری نیز می توانند در مراقبت از کودک به شما کمک کرده و رابطه نزدیکی با او احساس کنند.

خواهر یا برادر بزرگتر کمتر حسادت می کنند.

 

 

روش تغییر تغذیه از شیر خشک به شیر گاو

آکادمی اطفال آمریکا توصیه می‌کند برای دادن شیر گاو به کودکتان حداقل تا سن یک سالگی صبر کنید. اگر کودک شما برای این تغییر غذایی از شیر خشک به شیر گاو دارای مشکل است از روش تدریجی برای تغییر در غذای او استفاده نمایید. در ابتدا میزان کمی از شیر گاو را به شیر خشک آماده شده اضافه نمایید و به آرامی نسبت شیر گاو به شیر خشک راافزایش دهید تا اینکه تغذیه کودک شما بطور کامل به روی شیر گاو تغییر پیدا کند. مثلا روز اول یک سوم شیر گاو و دو سوم شیر خشک، اگر تحمل نمود روز دوم نصف شیر گاو و نصف شیر خشک، اگر تحمل نمود ،روز سوم دو سوم شیر گاو و یک سوم شیر خشک و اگر تحمل نمود در روز چهارم به طور کامل از شیر گاو استفاده نمایید.

(اغلب متخصصین اطفال توصیه می‌کنند که شیر گاو را پس از سن دو سالگی برای کودکتان استفاده کنید تا چربی شیر کودکتان را در رشد و تکامل جسمانی کمک کند و پس از آن هم از شیر کم چرب استفاده شود.) اگر در فکر تغییر در شیر کودکتان به شیر گاو هستید حتما با متخصص اطفال مشورت نمایید.

به طور کلی در نظر داشته باشید شیر گاو برای گوساله مناسب است و برای فرزند انسان پروفایل مناسبی ندارد، ضمن اینکه مسمومیت با آفلاتوکسین هم از عوارض شیر گاو است، در مجموع بهتر است مصرف شیر گاو را به سال های بعد از سن بحرانی رشد( بعد از 3 سالگی) موکول کنید.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به شرکت بهداشت کار می باشد.